امانوئل کانت - یکی از فیلسوفانی است که در زمینه فلسفه اخلاق مفصل بحث کرده و کتاب های در خور توجهی در این زمینه تالیف نموده است. یکی از آموزه های مهم – کانت - در زمینه اخلاق:

 « از نکات مهم در امر تربیت این است که تعلیمات اخلاقی را نباید با آموزش های دینی در آمیخت و با آن متحد کرد و بدتر از آن اینکه اخلاق را به صورت تابعی از دین تعلیم دهیم. بلکه بر عکس متعلم را باید با یک تعلیم اخلاقی ناب مواجه کرد که با حداکثر تلاش و جامعیت بدست آمده باشد { یعنی  اصول اخلاقی باید حاصل کوشش های خود عقل باشد و در واقع ساخت عقل انسان باشد } در غیر این صورت دین مورد اتبّاع چیزی جز ریا کاری نخواهد بود که در آن اعتراف به تکالیف ناشی از ترس است و نسبت به عقاید دینی همدلی هایی نشان می دهد که از صمیم قلب نیست لذا دروغ است.»

 ( جدای ازاین که نقد هایی به حرف کانت وارد است )

 اما سوال اصلی این است که وضعیت آموزش های اخلاقی در کشور ما چگونه است؟

آیا در کشور ما اخلاق تابعی از دین است یا جزئی از دین است؟

طرز تفکر عمومی جامعه چگونه است؟

درست است که دین تعالیم اخلاقی را ذکر کرده است، اما ما باید از عقل خود هم کمک گرفته و به علل اصلی مسائل اخلاقی و فواید رعایت آن فکر کنیم و پایه های این طرز تفکر را در وجود خود تقویت کنیم و مهم تر از همه این مسائل را با این نگرش نیز آموزش دهیم. به نظر من اگر این طرز تفکر در جامعه بوجود می آمد و به قول معروف پا می گرفت دیگر نیازی به اجبار و فرض مثال حضور نیروهای گشت ارشاد در بوستان ها و .... برای رعایت حجاب نبود؛ که خود عواقب منفی  دیگری را خواهد داشت که از ذکر نمونه هایی که متاسفانه شاهد بوده یا شنیده ایم می گذرم.

حیف که ازدواج شامگاه عشقی است که می شناسم!